Κλείνει ο κύκλος της φετινής ραστώνης

fole 1

Όχι δεν θα πω καλό χειμώνα αλλα δεν μπορώ να μην ξεκινήσω να προετοιμάζομαι νοερά για το φθινώπορο (sorry sis !! ). Οι περισσότεροι γυρήσαμε στα γραφεία και στις δουλειές μας αλλά δεν είμαι σίγουρη πόσα μυαλάακολούθησαν τα κορμιά στις καρέκλες και δεν έμειναν σε παραλίες και σπιτίσιους καναπέδες !

Φαινόταν απο την αρχή οτι θα ήταν μισό αυτό το καλοκαίρι. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί οτι ήταν ένα συναρπαστικό και τρελό καλοκαίρι. Αν δεν τελείωναν τα πολιτικά, κανείς δεν το κουνούσε απο την πόλη. Ούτε ο καύσωνας δεν έλεγε να έρθει. Μόλις φάγαμε την καλή σφαλιάρα (sic) βάλαμε τα μαγιό πηραμε τις καλοκαιρινές τσάντες και ξεχυθήκαμε στις θάλασσες.

Είχε όμως και τα καλά του το φετινό καλοκαίρι. Λόγωτης επετείου 10 χρόνων γάμου (ουάου – πάντα επίκαιρο) η Κρήτη μας αποκαλύφθηκε. Το ξέρω είναι απαράδεκτο που έπρεπε να φτάσω στα 35 για να πάω στην Κρήτη αλλά τι να κάνουμε. Μείναμε στα Χανιά για 3 μέρες μόνο αλλά ήταν αρκετό για να διώξουν το μέγα Πήλιο απο το θρόνο του. Να πω για το φαγητό; Τι κατσίκια τι ελιές, τι τυριά. Μπορώ να πω οτι με τσικουδιά και τηγανητές πατάτες με στάκα γινόσουν ο πιο ευτιχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Η φύση του νησιού ήταν κάτι το εξωπραγματικό για ότι έχω δει μέχρι τώρα. Στο μικρό φαράγγι για τη Θέρισσο σήκωνες ψηλά και το δίκταμο εφτανε μέχρι την κορυφή. Μαγικό !                   Έρωτας, ναι . Όταν θα γίνουμε γερόντια εκει θα αποσυρθούμε.

Και μετά μας ήρθε η μικρή και ήσυχη Φολέγανδρος. Μετα την ψυχολογική και σωματική πίεση η Αγκάλη ήταν το ιδανικότερο. Μπορεί το νησί να ήταν κατάξερο αλλά η παραλία της Αγκάλης με τα πράσινα πετραδάκια ήταν ότι έπρεπε. Δωμάτιο-παραλία ξυπόλυτοι. Ούτε τσάντες, ούτε πετσέτες ουτε τίποτα. Ήταν κι αυτά τα υπέροχα σουβλάκια της ξαδέλφης. Ένα σουβλατζίδικο στη χώρα που έχει τα καλύτερα σουβλάκια που έχουμε φάει οικογενειακώς ever. Πιστέψτε με, έχουμε φάει πολλά!!. Μη με ρωτήσετε πως τη λένε τη ξαδελφη. Δε γνωρίζω. Μόνο πως να πάω ξέρω.

Όλα τα ωραία όμως κάποια στιγμή τελειώνουν. Γυρίσαμε στη Θεσσαλονίκη, γυρίσαμε στις δουλιές μας. Επιστροφή στην καθημερινότητα. Ξέρω ακούγεται λίγο καταθλιπτικό αλλά δεν πειράζει. Έβαλα τα λάδια να τα καίει ο ήλιος, θα αρχίσουν και τα σχολεία σε λίγες μέρες και μεις είμαστε έτοιμοι για καινούργιες περιπέτειες ! Εσείς ;

fole2

Advertisements

Δύσκολη Πρώτη

0915

       Και  έτσι γεννήθηκε το Botanist in the city.

   Ζωή στην πόλη. Οικογενειακή ζωή στην πόλη. Ανάμεσα σε καφέδες και μισοτελειωμένα κέϊκ βαφτήσαμε αυτό το blog. Εδώ μέσα θα βρείτε ιστορίες απο τον κόσμο του τσαγιού, των βοτάνων και του απολαυστικού φαγητού. Όμορφες ιστορίες για την καθημερινότητα, για ταξίδια (που πήγα και που θα ήθελα να πάω) για μια πιο φυσική ζωή.

    Δεν θα σας κουράζω με βαριά θέματα και κουραστικά ζητήματα γιατί θέλω να διαβάζετε τις ιστορίες μου και να χαλαρώνετε απο το φόρτε της ημέρας.

     Μεγάλος μου βοηθός σε ολο αυτό είναι το ελαφάκι μου που έχει άποψη για όλα και μας δίνει το ρυθμό!!

     Stay tuned!!